۱

سالگرد مقاومت سي و سه روزه‌ي حزب‌الله لبنان در برابر اسراييل است. يكي از رخدادهاي حاشيه‌اي اين واقعه، انتشار ترانه‌ي «احبـّائي» از جوليا پطروس، خواننده‌ي مسيحي لبنان بود. متن نامه‌اي از سيد حسن نصرالله (كه در جواب نامه‌اي از رزمندگان حزب‌الله و خطاب به آنان نگاشته‌شده‌بوده)، مايه‌ي سرودن ترانه‌اي توسط غسان مطر مي‌شود. زياد پطروس رويش آهنگ مي‌سازد و خواهرش جوليا مي‌خواند. اين مغنيه‌ي مسيحي (!) یکی‌دو آهنگ دیگر هم علیه اسرائیل و خطاب به سران كشورهاي عربي دارد که نشان می‌دهد مسیحیت‌ش ناب‌تر از اسلام آمريكايي شيوخ عرب است. جالب است كه هم مضمون اين ترانه و هم نمادهاي تصويري به‌كار رفته در كليپ تصويري‌اش، كاملاً نسبت به اسلام و حزب‌الله لبنان هوادارانه است. درآمدهاي انتشار اين موسيقي هم به خانواده‌ي شهداي جنگ سي و سه روزه تقديم شده. خلاصه اين كه مرحبا به مردانگي اين خواهر مسيحي!

متن ترانه را با ترجمه‌اي نه چندان آزاد از آن به‌قلم شكسته‌ي بنده بخوانيد. با تشكر از اميد مهدي‌نژاد كه مرا با اين جرثومه‌ي هنري آشنا كرد.

نمايي از كليپ «احبائي».  به حجاب دختران دقت كنيد.

أحبائي..

استمعت إلى رسالتكم
و فيها العز والايمان
فأنتم مثلما قلتم
رجال الله في الميدان

و وعدٌ صادق أنتم
و أنتم نصرنا الآتي
و أنتم من جبال الشمس
عاتيةٌ على العاتي

بكم يتحرر الأسرى
بكم تتحرر الأرض
بقبضتكم بغضبتكم
يصان البيت و العرض

بناة حضارة أنتم
و أنتم نهضة القیم
و أنتم خالدون كما
خلود الأرز في القمم

و أنتم مجد أمتنا
و أنتم أنتم القادة
و تاج رؤوسنا أنتم
و أنتم أنتم السادة

أحبائي..

أقبل نبل أقدام
بها يتشرف الشرف
بعزة أرضنا انغرست
فلا تكبو و ترتجف

بكم سنغير الدنيا 
و يسمع صوتنا القدر
بكم نبني الغد الأحلى
بكم نمضي و ننتصر

 ادامه‌ش در ادامه‌ي مطلب!

  اولين يادداشتي است كه براي ماهنامه‌ي امتداد نوشته‌ام. براي ويژه‌نامه‌ي اخیرش كه به تازگي منتشرشده.

جنگ‌با‌‌برداشت‌دوم 

برداشت اول: «بسيج لشكر مخلص خداست.» امام خميني (ره)

برداشت دوم: «بسيج لشگر مخلص خداست كه دفتر تشكل آن را همه مجاهدان از اولين تا آخرين امضا نموده‌اند... ملتي كه در خط اسلام ناب محمدي - صلي الله عليه و آله - و مخالف با استكبار و پول‌پرستي و تحجرگرايي و مقدس‌نمايي است، بايد همه افرادش بسيجي باشند... بايد بسيجيان جهان اسلام در فكر ايجاد حكومت بزرگ اسلامي باشند و اين شدني است، چرا كه بسيج تنها منحصر به ايران اسلامي نيست، بايد هسته‌هاي مقاومت را در تمامي جهان به وجود آورد و در مقابل شرق و غرب ايستاد.» (پيام به مناسبت سالگرد تأسيس بسيج، 2 آذر 1367)

* 

برداشت اول: «مردم شجاع ايران با دقت تمام به نمايندگاني راي دهند كه متعبد به اسلام و وفادار به مردم باشند.» امام خميني (ره)

برداشت دوم: «مردم شجاع ايران با دقت تمام به نمايندگاني راي دهند كه متعبد به اسلام و وفادار به مردم باشند و در خدمت به آنان احساس مسووليت كنند، و طعم تلخ فقر را چشيده باشند، و در قول و عمل مدافع اسلام پابرهنگان زمين، اسلام مستضعفين، اسلام رنجديدگان تاريخ، اسلام عارفان مبارزه‌جو، اسلام پاك‌طينتان عارف، و در يك كلمه، مدافع اسلام ناب محمدي - صلي الله عليه و آله و سلم - باشند. و افرادي را كه طرفدار اسلام سرمايه‌داري، اسلام مستكبرين، اسلام مرفهين بي‌درد، اسلام منافقين، اسلام راحت‌طلبان، اسلام فرصت‌طلبان، و در يك كلمه، اسلام آمريكايي هستند طرد نموده و به مردم معرفي نمايند.» (پيام به مناسبت انتخابات سومين دوره مجلس شوراي اسلامي، 11 فروردين 67)

* 

باز هم مثال لازم است؟! چرا دور و برمان را پر كرده ايم از آن جملات ساده از نوع برداشت اول؟ چرا دنياي افكار و آرمان هاي امام را خلاصه كرده ايم توي چند تا جمله كليشه اي و هميشگي؟ چرا همان قدر كه جمله ي «بسيج لشكر مخلص خداست» معروف شده، اين جمله معروف نشده كه: «ملتي كه در خط اسلام ناب محمدي -صلي الله عليه و آله- و مخالف با استكبار و پول‌پرستي و تحجرگرايي و مقدس‌نمايي است، بايد همه افرادش بسيجي باشند»؟

- نظريه اول: چون «بسيج لشكر مخلص خداست» از آن يكي جمله، كوتاهتر است.

- نظريه دوم: چون «بسيج لشكر مخلص خداست» جمله اي سرشار از عاطفه و احساس است اما آن يكي ديگر، خشونت دارد!

- نظريه سوم: چون «بسيج لشكر مخلص خداست» به هيچ كس برنمي خورد اما آن يكي جمله مي تواند خيلي ها را ناراحت كند و خيلي مچ ها را بگيرد.

- نظريه چهارم: چون «بسيج لشكر مخلص خداست» ساده است و واضح اما آن جمله ي ديگر احتياج به فكر كردن دارد و حوصله به خرج دادن و دقيق شدن و ...

شما طرفدار كدام نظريه ايد؟!

* 

ماجراي برداشت اول و برداشت دوم فقط مربوط به جملات و افكار امام و آقا و ... نمي شود. انگار طبيعت راحت طلب ما دوست دارد از همه چيز فقط يك برداشت اول داشته باشد و تمام! از اين كه هدف جنگ ما چه بود؟ نتيجه اش چه بود؟ آرمان هاي ما كدام است؟ حرفمان براي دنياي اطرافمان چيست؟ و ... . جلوي هر كدام از اين سؤال ها يكي دو جمله ي ساده و كوتاه مي گذاريم و خلاص! بي آن كه به خودمان زحمت تجزيه و تحليلش را بدهيم.

چند نفر از ما (منظورم امثال من است) مثل امام همه چيز را با نگاه اسلام ناب و اسلام آمريكايي مي بينيم؟ چند نفرمان مي دانيم امام همان قدر كه اسلام غربزده ها را اسلام آمريكايي مي دانست، اسلام متحجران و مقدس نمايان را هم اسلام آمريكايي مي دانست و اتفاقاً اين ها را خطرناك تر هم مي شمرد؟ چند نفر مي دانيم چرا امام اين گونه فكر مي كرد؟ و اصلاً چند نفرمان به اين فكر كرده ايم كه اسلام ناب دقيقاً يعني چه؟ اگر از من بپرسند جوابم چه خواهد بود؟

Palakhnews

خبرگدازی پلخمون تقديم مي‌كند

(breaking news: یادداشت عملکرد 18 ماهه دولت نهم در روزنامه کیهان به قلم یک "محمدجواد‌میری"‌نامی، به پير و به پيغمبر كار من نبوده و لذا از دوستان عاجزانه درخواست دارم سوء تفاهم نفرمايند! از نویسنده ی مزبور نیز درخواست دارم برای خود نام مستعاری غیر از پلخمون انتخاب فرمایند. متشکرم)

توضيح لازم: از آن‌جا كه زدن خبرگزاري چيز خيلي خوبي‌ست و همانا از نشانه‌هاي رشد، ترقي، پيشرفت، تعالي و ساير موارد مي‌باشد، لذا ما گفتيم پلخمون چه كم از ساير ملت دارد؟ و واقعاً چرا در قفس هيچ كسي كركس نيست؟! از همين رو در ادامه‌ي جريان روبه‌رشد خبرگزاري‌زني، خبررساني، جريان آزاد اطلاعات، دهكده‌ي جهاني، پزشك دهكده، و ساير موارد، از اين پس پلخمون‌نيوز به عنوان يكي از رسانه‌هاي بي‌طرف، پويا، حرفگي، آوانگارد، شايدهم آوانكادر، مردمي و ساير موارد اعلام حضور كرده، از عموم حضار محترم كه به اين مجلس تشريف‌فرما شده‌اند تشكر، اميد است فردايي روشن را نويد بخشد. اين بود اعلام حضور من. زنده‌باد معلم من.

  چمران‌به‌روايت‌شجاعي

برایم باورکردنی نيست. گفته‌اند مي‌آيد تا در همايش «مثل چمران» سخن‌بگويد. ساعت ۵ تا ۷. سیدمهدی شجاعی و سخنرانی در یک همایش عمومی؟  بعد از اين همه وقت كه نه سروكله‌اش جايي پيداشده و نه چيز زيادي منتشركرده؟ كه نمي‌دانم از بيماري‌اش بود يا ازدست‌دادن دخترش يا تعطيلي نيستان‌ش يا همه يا هيچكدام؟! برای من حتی همان حضور مجازی‌اش با تمام کمرنگی، تعجب‌آور بود، چه رسد به چنين خبري.  

ساعت پنج‌ونيم مي‌رسم. نگران از اين كه سخنراني سيد شروع‌شده‌باشد. اما هنوز مراسم هم شروع نشده. اثري از آمدن سيد هم نيست. مرتب در را مي‌پايم تا آمدن‌ش را هم از دست ندهم. قرآن كه شروع‌مي‌شود، سروكله‌ي او هم پيدامي‌شود. واي كه موهايش چقدر سفيد شده‌اند. اولين بار كه ديدم‌ش ارديبهشت ۸۲ بود. نمايش‌گاه كتاب، غرفه‌ي نيستان. و «آفتاب در حجاب»ي كه براي همسرم امضاكرد و الآن گم‌شده! نسبت به آن روز پيرتر شده اما سرحال‌تر به‌نظرمي‌آيد.

بعد از سرود ملي، مجري روي سن مي‌رود و پشت تريبون‌ش مي‌ايستد و باز سلام و خوش‌آمدگويي و تشكر ويژه از مهمانان ويژه. اما نمي‌دانم به چه حسابي اسم معاون استاندار را قبل از اسم سيد مي‌آورد. شايد روي همان حساب كه معاون استاندار قرار است قبل از سيد حرف‌بزند. جناب معاون، کلی سخن‌مي‌راند و همان لحظه‌اي كه منتظرم والسلام‌ش را بگويد، تازه چندبار عذر مي‌خواهد از اين كه «مطالبي كه عرض خواهم كرد جمع‌بندي شده نيست و فرصتی هم نبود و ...» و باز کلی حرف و نظريه. و من در تمام اين مدت سعي دارم يك جوري سر خودم را گرم كنم.

بعد نيم‌ساعت، مجري مي‌رود پشت تريبون: «از شاعر گرانقدر، جناب آقاي حميدرضا شكارسري دعوت مي‌كنيم كه به سرعت تشريف بيارن و شعرشون رو سريع برامون بخونند». و شعرخواني سريع شكارسري و كليپي با صداي شهيدچمران و حالا ديگر نوبت اصل كاري است.

مجري همين‌طور كه پشت تريبون ايستاده، با دست اشاره مي‌كند به جايگاهي كه آن طرف سن گذاشته‌اند «و حالا دعوت مي‌كنيم از مهمان عزيز و گرانقدرمون، جناب استاد سيدمهدي شجاعي كه در ادبيات اين كشور از چهره‌هاي به‌نام هستند تا در پشت جايگاه قرار بگيرند تا از سخنانشون بهره ببريم...» سيد بلند مي‌شود و مي‌رود روي سن. مجري يك‌بار ديگر اشاره‌مي‌كند به جايگاه: «بله، جناب شجاعي، بفرماييد بنشينيد ...» سيد مي‌نشيند و شروع مي‌كند: «بسم الله الرحمن الرحيم...» كه دوباره صداي مجري توي سالن مي‌پيچد: «جناب شجاعی، ببخشید، مي‌گن قراره برنامه ضبط تلويزيوني بشه؛ اگه لطف كنيد تشريف بيارين اين‌جا پشت تريبون تا بتونن برنامه رو ضبط كنن.» مي‌دانم كه براي سيد مهم نيست؛ اما دوست دارم تريبون را بردارم و بكوبم توي فرق خودم! سيد مي‌رود پشت تريبون و دوباره: «بسم الله الرحمن الرحیم. اللهم صل علی فاطمة و ابيها و بعلها و بنيها و السرّ المستودَع فيها بعدد ما احاط به علمك. اللهم العن الجبت و الطاغوت...»

سيد از ربطش به چمران حرف مي‌زند و این‌كه «سه سال است روي زندگي شهيدچمران كار كرده‌ام ونتيجه‌اش شده يك فيلم‌نامه‌ي سيزده قسمتي براي شبكه‌ي يك كه در انتظار ساخته‌شدن است» و من توي دلم دعا مي‌كنم كه صداوسيما ديگر اين يكي فيلم‌نامه را حرام نكند و براي كارگرداني ندهدش دست مناسبتي‌سازها.

از اين مي‌گويد كه يادكردن بزرگان نه براي تجليل و توصيف‌شان است، كه براي تقرب و تكامل خودمان است و «ذکر علیّ عبادة را از همين رو گفته‌اند». به تحقيقاتش در ايران و لبنان و مصر اشاره‌مي‌كند و اين‌كه «ابتدا گمان مي‌كرديم مي‌رويم بنياد شهيد چمران و مواد خام تحقيقي را مي‌گيريم و نوشتن را شروع مي‌كنيم؛ اما ديديم آن‌جا هم چيزي نيست.» از نترسي و كم‌خواب‌و‌خوري چمران مي‌گويد. و اين‌كه او در اوج حماسي بودن چقد دل‌نازك و عاطفي بوده. اما مهم‌ترين ويژگي چمران را «تـفقـّه در دین و انتخاب درست وظیفه بر اساس آن فهم درست» می‌داند و می‌گوید: «ماجراي چمران، ماجراي عمل صالح نبود؛ ماجراي احسنُ عملاً بود.» 

هفت و ربع، اذان است و سيد بايد حرف‌هايش را زودتر تمام كند تا قبل نماز نوبت به برنامه‌هاي بعدي همايش هم برسد. شجاعيِ خونم هنوز پايين است. دوست دارم فرصتي پيش بيايد تا از خودش بيشتر بشنوم. آخرِ جلسه عابس قدسي را مي‌بينم: «پرسیدی که تا کی مشهد است؟» پرسیده. بلیط برگشت مال ۱۰ شب است و سید هنوز زیارت هم نرفته. پس هوس بیشتر دیدن سید را از کله‌ام بيرون مي‌كنم و مي‌آيم بيرون. تنها با اين اميد كه اين آخرين باري نباشد كه سيد آفتابي مي‌شود.