پلخمون

براي علي‌رضا قزوه

palakhmun — Sat, 14 Nov 2009 08:31:18 GMT

تقديم به پيشگاه پايمردي شاعرِ "مولا ويلا نداشت" و "از نخلستان تا خيابان"، علي‌رضا قزوه، که چشم در چشمِ طوفان فتنه ایستاده است...

ابوذروار در درگاه مولا

نداري -عين مولا- برج و ويلا

ولي از وارثان ذوالفقاري

به دستي "لا" و ديگر دست، "الّا"

لب دريا، به بارونت چه حاجت؟

به هوهوي بيابونت چه حاجت؟

تو نخلستوني و مهتابه شب‌هات

به فانوس خيابونت چه حاجت؟

وبلاگ علي‌رضا قزوه: عشق علیه‌السلام

توهّم تئوریک (3)

palakhmun — Mon, 02 Nov 2009 11:29:18 GMT

توهّم تئوریک (نقد ده افسانه درباره کار فکری)- قسمت سوم

قسمت اول این یادداشت را از این جا و قسمت دومش را از این جا بخوانید.

افسانه شماره ۵- کار تئوریک یعنی کار بر روی مبانی معرفتی.

نقد: مبانی معرفتی به تنهایی کسی را متفکر نمی‌کند. گاه مشکل ما جهل به مسائلی است که آن‌ها را سطحی و فرعی یا عادی می‌پنداریم.

معمولاً وقتی بحث کار فکری می‌شود، ذهن‌ها می‌رود سمت اصول عقاید و مبانی هستی‌شناسی و شناخت‌شناسی و نهایتاً نظام سیاسی اسلام و نظام اقتصادی و نظام ... . بله، همه این‌ها موضوعات مهمی هستند. اما نه عقاید اسلامی منحصر در اصول عقاید است و نه آن‌چه مسلمان باید بداند منحصر به مباحثِ به‌اصطلاح عقیدتی.

ما برای رشد فکری خود نیازمندیم بدانیم معصومین چگونه می‌زیسته‌اند و در زندگی شخصی و خانوادگی و اجتماعی و سیاسی‌شان چطور می‌اندیشیده‌اند و چگونه تصمیم می‌گرفته‌اند. آن‌چه برای مثال کتاب "داستان راستان" در این جهت به ما می‌آموزد، نه در هیچ طرح ولایتی آموزش داده می‌شود و نه هیچ کتاب عقایدی برایمان می‌شکافد. یا مثلاً من لازم دارم با مفاهیمی چون جهاد، تقوا، امر به معروف و نهی از منکر، ایمان، نفاق و ... آشنا باشم در حالی که در کارهای تئوریک متعارف، کسی دغدغه شناساندن این مفاهیم به شکل اصیل‌شان را ندارد. حتی مراجعه به متون کلاسیک دین‌شناسی نیز نتیجه چندان رضایت‌بخشی نمی ‌دهد. کسی که جهاد را در کتب فقهی مطالعه کرده‌باشد، تنها گوشه‌ای از مفهوم گسترده و بزرگ جهاد در قرآن را می‌شناسد و بس. تا حالا دیده‌اید کسی برای کار تئوریک مبنایی، بحث‌های تقلیدی فلسفی را رها کند دست از بازی‌هایی مثل ترمینولوژی و معرفت‌شناسی و ... -که البته در جای خودش و برای اهلش مفید بلکه لازمند- بردارد و به تدبر در قرآن رو بیاورد؟

"حق" چند ضلعی و چند بُعدی و همچنین دارای گوهر و صدفی یا زیربنا و روبنایی ست. چسبیدن به شناخت یک بُعد -هر چند مبنایی ترینِ ابعاد باشد- کسی را حق‌شناس نمی‌کند. تصور کنید خانه‌ای را که فقط از فونداسیون تشکیل شده است. خانه وقتی قابل سکونت است که نه تنها فنداسیون، بلکه در و دیوار و حتی دستگیره‌ي در داشته باشد! نظام فکری هم از همین قبیل است؛ وقتی قابل اتکاست که کامل باشد. و از قضا، عموم مردم بیش از آن که نیازمند بحث و فحص تفصیلی بر روی هستی‌شناسی‌شان باشند، نیازمند شناخت کلیدهای درست زیستن‌اند، و از این طریق باید اندک اندک رشد فکری و روحی پیدا کنند.

مسلمان فکور، باید هم قرآن و سنت را بشناسد، هم عقاید بداند، هم از تاریخ سر در بیاورد، و هم سلامت نفس و تقوا داشته باشد، که اثر این یکی کمتر از قرقره کردن اپیستمولوژی‌های تقلیدی نیست.

افسانه شماره ۶- کار تئوریک با آموزش و مطالعه حاصل می شود.

نقد: نه لزوماً. خواندن و شنیدن تنها دو ابزار از ابزارهای متعدد شناخت و آگاهی‌اند.

جستجوی شخصی برای یافتن پاسخ پرسش‌ها، تجربه عملی، دیدن آدم‌های صاحب نفَس، مشاهده عینی، شنیدن تاریخ از زبان کسانی که تجربه‌اش کرده‌اند و از همه این‌ها مهم‌تر، به کار انداختن مغز مبارک، روش‌هایی مفید و گاه بسیار موثرتر از سر کلاس نشستن و کتاب خواندن هستند.

افسانه شماره ۷- کار فکری مال نیروهای فکری است.

نقد: کار فکری نه فقط برای نیروهای فکری، که نیازی عمومی است.

اگر بگذریم از این بحث که تفکیک نیروها به نیروی فکری و نیروی اجرایی چقدر درست است -که من معتقدم نیست- و نیز اگر بگذریم از این بحث که در این روزگار دیگر خیلی‌ها کار فکری را نیاز نیروهای به‌اصطلاح فکری هم نمی ‌بینند -چون همه آموخته‌اند از پیش خود مجتهد متخصص در کار فکری و فرهنگی باشند!- تازه می‌رسیم به این بحث که آیا عناصر مثلاً غیرفکری -فرض بفرمایید تیک مدیر صنعتی در جامعه یا تدارکاتچی یک تشکیلات فرهنگی- دیگر به کار فکری نیاز نداند؟! کار فکری مخصوص نخبگان فکری یک مجموعه یا جامعه است و بقیه فقط مجری محصولات فکری دسته اولند؟! اگر تصور ما از کار فکری همان دانسته‌های تفصیلی و تخصصی باشد، بله جز این نمی‌توان حکم کرد؛ اما وقتی کار فکری را رشد عقلانیت و یافتن نگرش‌های بنیادین و راهگشا و حیات‌بخش تعریف کردیم، دیگر این تفکیک‌ها رنگ می‌بازند، چرا که اصلاح و رشد عقل و بصیرت نیاز هر "انسان" است.

در یک جامعه یا مجموعه، "نگرش"ها و "انگیزش"ها باید در همه به حد کمال موجود باشد. تنها در ابعاد "مهارتی" است که تخصص و تقسیم کار مطرح می‌شود. یک کارگر ساده باید همان‌قدر معرفت عمیق دینی داشته باشد که یک فقیه. و یک مهندس باید همان‌قدر دغدغه‌ها و جوش و خروش‌های به‌حق داشته باشد که یک مصلح اجتماعی. با این تفاوت که در مقام عمل و کاربرد، هر کدام باید باری بردارند و هر کدام نقشی متفاوت از دیگری داشته‌باشند. کار فکری در درجه اول باید در صدد تامین این نگرش‌ها -و به تبع آن، انگیزش‌ها- باشد. آن‌چه مخصوص طبقه خاصی از نخبگان است، لایه‌های دیگری از فعالیت‌های معرفتی و علمی است که ضرورت و اهمیت‌شان در جای خود محفوظ است.

...ادامه دارد

نظریه!

palakhmun — Mon, 12 Oct 2009 09:19:18 GMT

شعر،

مغالطه،

کودکی،

طنز.

این چهار پدیده، همگی چهار طرف یک سکه اند! هر کدام نوعی گریز از "عقلانیت"، یا عبور از عقلانیت و منطق و حجج برهانی به تعبیر نرم ترش. حالا یکی عمدی یکی سهوی، یکی آشکار یکی پنهان، یکی مفید یکی مضر،... . و از این بین، فقط "شعر و کودکی" اند که به همت قیصر امین پور با هم در کتابی به همین نام تطبیق داده شده اند.

باید برای دو به دوی این ها آثاری از همان دست خلق شود؛ "شعر و مغالطات"، "شعر و طنز" (نه فقط شعر طنز)، "مغالطات و کودکی"، "مغالطات و طنز" و "کودکی و طنز". مطمئناً دانسته های بشری درباره هر کدام، کمک زیادی به بازشناسی و نیز بازسازی آن دیگری خواهد کرد. تعمیم هر آن چه در شعر است به حوزه طنز، کار ساده ای است که فقط تا کنون انجام نشده. و از این قبیل... .

تکمله:

1- جهت رفع سوء تفاهمات اخیر: منظورم از گریز از عقلانیت، ناسزا نبوده. اصلاً طنز و شعر بدون خروج از منطق و برهان نمی شوند طنز و شعر. بحث من بحث ساده ای است. یک ایده اولیه برای یافتن وجه مشترک حوزه های ظاهراً بی ربط. و دادن چشم اندازی برای تکمیل هر کدام بوسیله نظریه های موجود در حوزه دیگر. لطفاً بحث را الکی سیاسی نکنید!

2- هم "توهم تئوریک" ادامه دارد و هم "صد فرمان روشنفکری". فقط دعا کنید گرفتاری ها کمتر شوند.

صد فرمان روشنفکری (1)

palakhmun — Fri, 25 Sep 2009 11:59:18 GMT

صد فرمان روشنفکری

بندهایی از آخرین آیین نامه ابلاغی ستاد مرکزی انتلکتوئیسم واحد جهانی

1- همه انسان ها با هم برابرند.

2- سرمایه داران و رسانه داران حدوداً برابرترند.

3- روشنفکران با آنان خواهر برادرند.

4- هیچ چیز قطعی نیست.

5- فرمان قبلی قطعی است و کسی حق تشکیک در آن را ندارد.

6- پیپ روشنفکران برتر از جیپ یانکی هاست.

7- سرنوشت هر کشوری باید به دست مردم پایتخت همان کشور رقم بخورد.

8- نظریه پرداز عبارتست از روشنفکری که در پایتخت می نشیند و به پایتخت می اندیشد.

9- روستا، ننگ آفرینش است؛ جز آن گاه که سوژه عکاسی یا فلیم کوتاه تجربی باشد.

10- هر انسانی حق دارد خود انتخاب کند که چگونه سخن روشنفکران را بپذیرد.

11- مثل مردم حرف زدن خجالت دارد.

12- روشنفکر هر جا رود، باید قدر بیند و در صدر نشیند.

13- جلال آل احمد یک گزارش نویس تندمزاج بوده است پس روشنفکر نبوده است.

14- علی شریعتی یک بچه دهاتی انقلابی بوده است پس روشنفکر نبوده است.

15- هر کس فرمان های روشنفکری را نپذیرد، بمب هسته ای دارد و بو می دهد.

ادامه دارد...

توهّم تئوریک (2)

palakhmun — Wed, 02 Sep 2009 20:45:18 GMT

توهّم تئوریک (نقد ده افسانه درباره کار فکری)- قسمت دوم

قسمت اول این یادداشت را از این جا بخوانید.

افسانه شماره ۳- کار فکری، مقدمه و شرط کار عملی است.

نقد: نه همیشه. گاهی هم عمل است که مقدمه معرفت یا کار فکری است.

یکی از بهانه های رایج برای عمل گریزی، همین تمسک به کار فکری به عنوان مقدمه کار عملی است. مثلاً وقتی می گویی چرا علیه مفاسد و مفسدان اقتصادی کاری نمی کنی، می شنوی هنوز خیلی ظرایف درباره سیستم مدیریتی و اقتصادی سالم و عادلانه برای ما مجهول است. به یکی از دوستانی که معتقد بود اعتراض به پدیده تلخ خیابان خوابی، قبل از کشف و طراحی کامل و عالمانه سیستم اجتماعی و حکومتی اسلام، کاری بی فایده است، می گفتم: نسبت به این منکر باید نهی از منکر داشت یا نه؟ و او می گفت: این طرز بحث خیلی سطحی است! این سخنان ناشی از نگرشی است که گمان می کند معرفت تفصیلی و دقیق به جزییات هر چیز، بدون درگیری عملی با آن چیز ممکن است. نگرشی که تصور می کند علوم با فعالیت ذهنی تولید می شوند و از این نکته غافل است که یک بُعد از علم بشری، جمع بندی تجارب عینی و عملی است و همواره شکل گیری علوم، علاوه بر این که یک پایه در مباحث نظری و انتزاعی داشته، یک پایه هم در نیازهای بیرونی داشته.

بنابراین باید بین دو نوع معرفت و کار فکری تفکیک کنیم: معرفت اجمالی به مسائل، که مقدمه عمل است، و معرفت تفصیلی که می تواند نتیجه عمل باشد. مثلاً کسی را فرض کنید که می داند نماز واجب است و می داند که می تواند نماز خواندن را بیاموزد. همین معرفت برای مکلف کردن او به نماز بس است. در مرحله بعد، دانستن این که چه گونه باید نماز خواند، شرط اجرای این تکلیف است، هرچند بدون این هم تکلیف بودن نماز مشخص است. در مرحله بعد ممکن است بپرسیم آیا این فرد می داند باطن نماز چیست؟ می داند حکمت وجوب نماز چیست؟ می داند که نماز چه کسانی قبول می شود یا نه؟... دانستن پاسخ این سوالات، مقدمه عمل (نماز خواندن) نیست. و بلکه به احتمال قوی، کسی اگر بخواهد پاسخ این سوالات را به کمال دریابد، باید خیلی اهل عمل به نماز بوده باشد.

اغلب خیال می کنند ساختن تمدن اسلامی (به عنوان یک عمل) مشروط به دانستن جزییات زیادی از چگونگی های تمدن اسلامی است. تصور می کنند تا ندانیم مدل اسلامی اقتصاد برای اداره کشور، دقیق دقیق چیست، نمی توانیم اقتصادمان را اصلاح کنیم و با تمدن اسلامی سازگارش کنیم. در صورتی که برعکس، تا بر اساس معرفت اجمالی ای که به احکام اسلام داریم، اقتصادمان را اصلاح نکنیم، علمی به اقتصاد اسلامی متناسب با تمدن مان نخواهیم فهمید. علم پدیده ای اجتماعی و عینی است نه ذهنی و نظری. تمدن اسلامی نیز یک قالب پیش ساخته نیست که ما در پی کشفش باشیم. تمدن اسلامی برای هر جامعه ای، واقعیتی بیرونی و عینی است که باید پیوند دهنده واقعیت های آن جامعه ا آرمان ها و ارزش های دینی باشد. بنابراین مدل تمدن اسلامی را باید به تناسب شرایط موجود ساخت و تکمیل کرد، نه این که گمان کنیم طی مرحله ای به نام تولید علم می توانیم با نشستن در کرسی های تدریس و چرخیدن در کتابخانه ها، فرمول هایی تضمین شده برایش به دست آوریم. تولید علم از سوال آغاز می شود و سوالات درست را کسانی می توانند طرح کنند که دست به گریبان مشکلاتند. پس بدون تن ندادن به وادی عمل، در وادی نظر دچار توهم و انتزاعات بیجا خواهیم شد.

در میان روایات، مضامینی اینچنین نقل شده که «هر کس به آن چه می داند عمل کند، خداوند علم به آن چه نمی داند را نیز به او می دهد». تقوا نیز مقدمه معرفت و بصیرت بیشتر معرفی شده است. خلاصه این که رابطه علم و عمل دو طرفه و تکاملی است. بر اساس علم اجمالی باید دست به عمل زد. و به برکت عمل صالح و خالصانه و تقوامدار، علم بیشتر، دقیق تر و کامل تر به دست می آید.

افسانه شماره ۴- رشد فکری با کار فکری حاصل می شود.

نقد: نه همیشه. گاهی معرفت با چیزی از غیر جنس معرفت ساخته می شود.

اگر رابطه تفکر را با عقل -در همه جوانب و با همه عمقش- بفهمیم، و آن گاه عوامل رشد عقل و تفکر را بشناسیم، می فهمیم که گاهی فکر قوی در گرو عواملی غیرمعرفتی است. آن چه به عنوان عوامل تربیت و رشد در معارف اسلامی مطرح است -از تعقل گرفته تا ازدواج، از تن به کار دادن تا تهذیب نفس و ...- می تواند منشأ رشد عقلی و فکری باشد. بنابراین خیال خامی است که گمان کنیم عقل و فکر انسان -به عنوان موجودی چند بُعدی که هر یک از ساحت های وجودش بر ساحات دیگرش تاثیرگذار است- با برهان و احتجاج و مباحثه و مناظره رشد می کند و بس! فراموش نکنیم که حتی گفته اند «کاد الفقر أن یکون کفراً. هر آینه فقر به کفر می گراید». برای ما انسان های عادی، تعادل در نیازهای مادی و عاطفی شرط تعالی روحی و فکری است و آزموده شدن در میدان احساس و اراده، لازمه رسیدن به کمال عقلانی. اگر دغدغه ما برای کار فکری، نیروسازی و به تعبیر درست تر انسان سازی است، نباید فراموش کنیم که انسان در بوته آزمایش و تجربه ساخته می شود و هیچ نیروسازی ای با نشستن و بحث کردن به فرجام نخواهد رسید.

ادامه دارد...

نکاتی در باب ریشه و شاخه های فتنه اخیر

palakhmun — Wed, 26 Aug 2009 21:17:18 GMT

پیش تر نیت داشتم این یادداشت را به موضوع تخلفات نیروهای امنیتی و انتظامی اختصاص بدهم. امروز دیدم در دیدار تشکل های دانشجویی با رهبر انقلاب، گفتنی ها عمدتاً گفته شده است. از باب یادآوری، بخش هایی از سخنان رد و بدل شده در این دیدار را می آورم. البته دوستانِ یقه گیر نگران نباشند. پلخمون به این زودی ها از این موضوع رد نمی شود. این قصه ادامه دارد، اما لازم دیدم نکات دیدار امروز مرور شود. بخش هایی از مواضع دوستانم در جنبش عدالتخواه دانشجویی -که گویا مورد عنایت آقا هم قرار گرفته و متنش را خواسته اند- و بخش هایی از سخنان رهبر انقلاب.

ریشه بسیاری از مسائل فعلی، مفاسد اقتصادی است

بخش هایی از سخنان نماینده جنبش عدالتخواه دانشجویی

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُونُواْ قَوَّامِينَ لِلّهِ شُهَدَاء بِالْقِسْطِ وَلاَ يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَى أَلاَّ تَعْدِلُواْ اعْدِلُواْ هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى وَاتَّقُواْ اللّهَ إِنَّ اللّهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ. (مائده/8) [اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد، همواره براى خدا قيام كنيد و از روى عدالت گواهى دهيد. دشمنى با جمعيّتى، شما را به گناه و ترك عدالت نكشاند. عدالت كنيد، كه به پرهيزگارى نزديكتر است. و از معصيت خدا بپرهيزيد، كه از آنچه انجام مى‏دهيد، با خبر است].

[هزینه های لازم و هزینه های زائد]

پی گیری عدالت و گفتمان انقلاب اسلامی، با تاکیدات فراوان رهبری و تلاش نخبگان انقلابی در دو دهه گذشته به یک مطالبه عمومی تبدیل شد و در پی تکرار آن از جانب دولت مورد حمایت اکثریت مردم قرار گرفت. پیداست استقامت در این مسیر هزینه های فراوانی در پی دارد که تنها پاره ای از آن در جریانات اخیر مشاهده شد. اما معتقدیم برخی از هزینه ها را می شد با تدبیر بهتر مسئولین امر به ویژه در دستگاه های امنیتی و صدا و سیما کم کرد.

... در جریان اغتشاشات اخير، علی رغم تلاش برای کنترل بحران، شاهد اقدامات تاسف برانگیز عده ای عوامل خود سر نظیر قضیه ی کوی دانشگاه و بازداشتگاه کهریزک بودیم. این نگرانی وجود دارد اقدامی صریح وعلنی، با کسانی که با خودسری خود آبروی نظام را به بازی گرفته اند صورت نگیرد. یا لااقل اطلاع رسانی درستی در این زمینه انجام نشود.

[مبارزه با مفاسد اقتصادی، از شعار تا عمل]

قریب یک دهه از فرمان حضرت عالی به سران قوا برای مبارزه با مفاسد اقتصادی می گذرد. اما عدم پرداختن به پرونده‌هاي اقتصادي مرتبط با چهره‌هاي سياسي که مدت‌ها نقل مردم کوچه و بازار است، و عدم برخورد سیستمی با مقوله فساد زمینه ای را فراهم کرده که اتهاماتی در اقدامات افشاگرانه، بدون چهارچوب قانونی طرح شود و از سوی دیگر باعث پیوند نامشروع قدرت و ثروت گردد و مردم نیز احساس برخورد جدی با مفاسد را نداشته باشند.
از شما به یادگار داریم عدالتخواهی اسلامی باید عادلانه، اخلاقی، عاقلانه و همراه با معنویت باشد. مطرح کنندگان افشاگری ها استناداتی به متون دینی نظیر سیره حکومتی امیر المومنین می آورند اما حضرت عالی در گذشته عدم افشای نام افراد را حاصل بررسی حکیمانه درون نظام خواندید، حال این سوال مطرح می شود: مدل افشای نام و برخورد با مفسدین اقتصادی در نظام اسلامی چگونه باید باشد؟ اساساً اگر برخورد جدی با مفاسد اقتصادی در دستگاه های ذی ربط و علی الخصوص قوه قضاییه صورت می گرفت، ایا شاهد طرح افشاگرانه برخی اتهامات و پیوند خوردن جریان قدرت و ثروت و طغیان آن در مقابل رای اکثریت مستضعف می بودیم؟
این سوالات جدی مطرح است که اگر قوه قضائیه و نظام توانایی و ظرفیت پیگیری جدی قضایی متهمان به اغتشاش در وقایع اخیر و همچنین مفاسد اجتماعی را دارد، آیا ظرفیت وتوانایی برخورد قاطع با متهمان به مفاسد اقتصادی که ریشه بسیاری از این مسائل نیز هست را ندارد؟ چرا قوانینی مانند "از کجا آورده ای؟" امکان و فرصت تصویب واجرایی شدن نمی یابد؟..

[آسیب شناسی مطالبات دانشجویی]

جنبش دانشجویی در طول دو دهه ی گذشته دچار نوعی در جا زدن در مطالبات گردیده است. از سویی مطالباتی نظیر "جمع شدن کالاهای صهیونیستی"، "[کنترل] خصوصی شدن دانشگاه ها" و "اصلاح اساسنامه دانشگاه آزاد" با بی توجهی مسئولین کماکان بر جای خود باقی است.
از سوی دیگر مطالبات در حوزه ی عدالت نیز درطرح کلیات متوقف شده استو بخش عمده ای ازفعالین دانشجویی از کار تخصصی در حوزه عدالت و همچنین ارائه شاخص برای تحقق عدالت و پرسشگری از مسئولین در حوزه های تخصصی ناتوان است و مطالبه در این حوزه تا حد زیادی دچار افت مصداق زدگی است.
نگرانی جدی دیگر ما، توقف و انفعال جنبش دانشجویی در مسائل روزمره مانند مباحث پس از انتخابات و عدم توجه به لزوم پيشرفت جريان عدالت خواهي و پیگیری مطالبات اصلی مستضعفین است.

[قانون اساسی و اصولِ بر زمین مانده]

همه گرو ههای سیاسی فعال ومسئولین بر قانون گرایی تاکید می کنند. اما نگاه هر یک تنها معطوف به بخش خاصی از اصول قانون اساسی است. مسئله اینجاست که قانون اساسی همه قانون اساسی است. برخی از اصول مهم قانون اساسی که تضمین کننده حقوق اکثریت مستضعف وتامین کنند عدالت متوازن می باشد برزمین مانده است. برای نمونه:

اصل هشتم؛ امر به معروف و نهی از منکر که باید تضمین کننده چارچوب ها و ساختار حمایتی برای آمرین و ناهیان و منتقدین درون گفتمان انقلاب باشد.

اصل یازدهم؛ وحدت سیاسی، اقتصادی و فرهنگی جهان اسلام برای تشکیل امت واحده اسلامی.

اصل چهل سوم؛ عدالت اجتماعی:
بنداول: تامین نیازهای اساسی و امکانات لازم برای تشکیل خانواده برای همه/ بند سوم: ارتقاء معیشت جهت ایجاد فرصت برای خودسازی معنوی، سیاسی، اجتماعی و شرکت فعال در رهبری کشور که آثار عدم اجرای آن را در دیده نشدن رای اکثریت مستضعفِ محروم ازتریبون، والقاء خواسته های نامشروع اقلیت اشرافی و مرفه صاحب رسانه شاهد بودیم./ بند هشتم: جلوگیری از سلطه اقتصادی بیگانگان که عدم توجه به آن در تعامل با اقتصاد جهانی مانند تلاش برای پیوستن به سازمان تجارت جهانی بدون توجه به ملاحظات فرهنگ انقلابی می تواند اثرات بدی را به دنبال داشته باشد.

اصل 29 و بند دوازدهم اصل سوم: فراهم آوردن اقدامات تامینی برای همه مانند بیمه همگانی و مبارزه با فقر و تامین زنان سرپرست خانوار....

نه افراط، نه تفریط...

بخش هایی از سخنان رهبر انقلاب اسلامی

[قضاوت بر اساس ظنّ و گمان نمی شود]

رهبر انقلاب اسلامي با اشاره به سخنان چند نفر از دانشجويان درباره لزوم برخورد و محاكمه مجرمان پشت پرده حوادث اخير خاطرنشان كردند: در مسائلي با اين درجه از اهميت، نبايد با حدس و گمان و براساس شايعه حركت كرد.
ايشان، نظام اسلامي را محصول مجاهدتهاي عظيم ملت ايران در سي سال اخير خواندند و افزودند: همه مطمئن باشند كه در مقابل جرم و جنايت هيچگونه اغماضي نخواهد شد اما در مسائلي به اين اهميت، دستگاه قضا بايد براساس دلايل محكم قضاوت كند و حتي اگر براي بسياري از شايعات، شواهد و قرينه هايي وجود داشته باشد اين شواهد نمي تواند مبناي قضاوت قرار گيرد.
حضرت آيت الله خامنه اي در همين زمينه تأكيد كردند: كارهايي كه نظام در سطح كلان انجام مي دهد بايد با ملاحظه همه مسائل و پرهيز از نگاه يك بعدي صورت گيرد و اگر از اين زاويه به فعاليتهاي صورت گرفته در اين زمينه و فعاليتهاي آينده نگاه شود، هر ذهن با انصافي قانع خواهد شد.

[با خودسرها باید برخورد شود]

حضرت آيت الله خامنه اي با اشاره به سخنان دانشجويان درباره لزوم پيگيري دستور رهبري در برخورد با حادثه كوي دانشگاه و مسئله كهريزك افزودند: در حوادث پس از انتخابات تخلفات و جناياتي صورت گرفته است كه بطور قطع با آنها برخورد خواهد شد.
ايشان با تأكيد بر لزوم پرهيز از كارهاي صرفاً تبليغاتي در موضوع برخورد با عاملان كوي دانشگاه و حوادث مشابه افزودند: كار تبليغاتي لازم نيست اما از اولين روزها دستور اكيد داده شد كه ضمن مراقبت و دقت لازم با اينگونه مسائل برخورد قاطع شود.
حضرت آيت الله خامنه اي خاطرنشان كردند: در حادثه كوي دانشگاه تخلفات بزرگي انجام شده كه پرونده ويژه اي براي آن تشكيل شده تا مجرمان بدون توجه به وابستگي سازماني، به مجازات برسند.
حضرت آيت الله خامنه اي با تشكر و تقدير از خدمات پليس امنيت، پليس انتظامي و بسيج خاطرنشان كردند: اين خدمات بزرگ نبايد موجب رسيدگي نكردن به برخي جرائم شود و اگر كسي با وابستگي به هر كدام از اين سازمانها، تخلف و جرمي مرتكب شده، بايد كاملاً رسيدگي شود.

[اصل فتنه را گم نکنید]

ايشان با تأكيد بر رسيدگي به آسيب ديدگان در مسئله كهريزك و همينطور بررسي موضوع معدود كساني كه در اين مسئله جان باخته اند افزودند: البته اينگونه مسائل نبايد با مسئله اصلي بعد از انتخابات خلط مبحث شود.
رهبر انقلاب اسلامي در همين زمينه افزودند: عده اي، ظلم بزرگي را كه پس از انتخابات به مردم و نظام اسلامي شد و هتك آبروي نظام در مقابل ملتها را ناديده مي گيرند و مسئله كهريزك يا كوي دانشگاه را قضيه اصلي قلمداد مي كنند اما اين نگاه، خود يك ظلم آشكار است.
ايشان در تشريح مسئله اصلي پس از انتخابات افزودند: نظام اسلامي با پيشرفتهاي متعدد سالهاي اخير، در مرحله اي عالي از امتياز و آبروي منطقه اي و جهاني قرار داشت و مشاركت 85 درصدي و پرشكوه ملت بر اين موقعيت مي افزود اما ناگهان حركتي براي نابود كردن اين حادثه افتخارآميز صورت گرفت كه به اعتقاد من از قبل طراحي شده بود.

[جریان شناسی فتنه آفرینان]

حضرت آيت الله خامنه اي تأكيد كردند: من، پيش قراولان حوادث اخير را به دست نشاندگي بيگانگان از جمله امريكا و انگليس متهم نمي كنم چرا كه اين موضوع براي من ثابت نشده است اما ترديدي وجود ندارد كه اين جريان، چه مسئولان و پيش قراولان آن بدانند و چه ندانند جرياني حساب شده بود. البته طراحان اين جريان يقين نداشتند كه طرح آنها اجرايي مي شود اما تحركات بعضي افراد پس از انتخابات، آنها را اميدوار كرد به گونه اي كه طراحان اصلي با گسيل همه وسائل و امكانات رسانه اي و الكترونيكي خود به ميدان، حضور خود و عواملشان را در صحنه تشديد كردند.
... ايشان درباره حوادث پس از انتخابات همچنين خاطرنشان كردند: اصل حوادث خيلي خلاف انتظار نبود اما اشخاصي كه وارد صحنه شدند خلاف انتظار ما بود.

[معیار در حمایت ها و نقدها]

رهبر انقلاب اسلامي در بخش ديگري از سخنانشان درباره حمايتهاي رهبري از دولت و رئيس جمهور خاطرنشان كردند: دولت كنوني و رئيس جمهور محترم، مثل همه انسانها، داراي نقاط ضعف و قوت هستند و بنده فقط از نقاط قوت حمايت مي كنم و هركس ديگري نيز اين گرايش، تحرك و جديت را از خود نشان دهد مورد حمايت من خواهد بود.
حضرت آيت الله خامنه اي در همين زمينه خاطرنشان كردند: تأكيد بر نقاط ضعف، به سياه نمايي و نااميدي مي انجامد ضمن اينكه موضع گيري علني در مقابل نقاط ضعف، بسياري از مواقع به حل مشكل كمكي نمي كند. بنابراين و براساس منطق، فقط هنگامي كه چاره ديگري نباشد بايد در مقابل نقاط ضعف، موضع علني گرفت.

[هشیار باید بود]

رهبر انقلاب اسلامي با اشاره به جنگ نرم عظيمي كه دشمنان در مقابل ملت ايران و نظام اسلامي به راه انداخته اند، نخبگان فكري از جمله دانشجويان را به هوشياري و فعاليت مبتني بر فكر و تدبر در اين عرصه فراخواندند و افزودند: دانشجويان عزيز، افسران جوان ايران و جمهوري اسلامي در جبهه مقابله با جنگ نرم دشمنان و جريان شيطاني متكي بر زور و تزوير و پول هستند.
... رهبر انقلاب اسلامي با هشدار به دانشجويان و دانشگاهيان درباره طرح دشمنان براي ايجاد اختلال در كار علمي دانشگاهها افزودند: همه مراقبت كنند در اين مسائل سياسي كوچك و حقير، كار علمي دانشگاهها و كلاسها و مراكز تحقيقاتي دچار آسيب نشود و هدف آشكار و مشخص دشمن براي اينكه حداقل مدتي دانشگاهها را به تعطيلي و تشنج و اختلال بكشاند محقق نگردد.
رهبر انقلاب اسلامي، نگاه اميدوارانه و خوشبينانه به آينده را باعث تقويت جبهه ملت ايران در مقابل جنگ نرم دشمنان دانستند و افزودند: اين خوشبيني، متكي بر تحليلِ واقع بينانه است و جوانان عزيز دانشجو بايد ضمن پرهيز از افراط و تفريط در برخورد با مسائل مختلف و با تكيه بر فكر و تدبر و تأمل، به وظايف سنگين خود در پيشرفت علمي كشور و دفاع از ايران عزيز در مقابل جنگ نرم بيگانگان طمع ورز ادامه دهند... .

تکمله:

۱- متنی که من سال ها پیش در دیدار تشکل های دانشجویی با رهبری خواندم.

۲- خاطرات دوست عزیزم محمدصالح مفتاح از دیدار سال گذشته، در وبلاگش: آن روز که نمی رود از یادم...

توهّم تئوریک (1)

palakhmun — Fri, 21 Aug 2009 14:19:18 GMT

توهـّم تئوریک (۱)

یا

اولین قسمت از: نقد ده افسانه درباره کار فکری

مقدمه ضروری: عجب حالی می دهد رسیدن ماه مبارک. البته ببخشید که پلخمون حرف دلش را همین جوری می زند. خدا هم که -اگر مولوی درست گفته باشد- برون را ننگرد و قال را، بیشتر درون را بنگرد و حال را... حوّلَ الله حالنا الی احسن الحال، آمیـــن...

مقدمه غیرضروری: جرقه اش دو سه هفته پیش به ذهنم خورد، در قطار مشهد-تهران در حالی که داشتم نکاتم را برای طرح بحثی در نشست دبیران کانون های مطالعات بسیج دانشجویی مرور می کردم. «تصورات غلط درباره کار فکری» اول شامل سه چهار عنوان شد و شک داشتم ارزش بحث کردن داشته باشد. کم کم که ریزشان کردم، تا شش هفت عنوان رسیدند. در جمع که مطرحشان کردم و گرفت، فکرم را بیشتر مشغول کردند. این طوری شد که وقتی خواستم در نشست هفدهم جنبش عدالتخواه دانشجویی مطرحشان کنم، تا هشت تا ارتقا پیدا کردند. این بار عمداً دست به کار شدم و عزم کردم ده تاشان کنم، که از قدیم گفته اند تا ده نشه بازی نشه! مضمون یادداشت، همچنان ناپخته است و لحنش، گفتاری. نقص هایش را ببخشایید و عیب هایش را یادآور شوید.

باید بدانیم کار فکری چه نیست، تا درست بفهمیم «کار فکریِ درست» چه هست. اما اصلاً چرا باید بدانیم کار فکری چه هست؟ چرا از اول نرویم سر اصل مطلب و درباره شیوه ها و برنامه ها و راهکارها حرف نزنیم؟

مشکل اساسی ما در همه فعالیت ها از جمله فعالیت های فکری، نگرش های غلطی است که بر اساسشان کار می کنیم، در حالی که نه می دانیم این نگرش ها و پیشفرض های ما چیستند و نه اگر بدانیم، از غلط بودنشان مطلعیم. باید فرق کار فکری درست و غلط را از هم بشناسیم، تا بر اساس انبوهی از تصورات و پیشفرض های موهوم دست به کار برنامه های مطالعاتی و آموزشی و پژوهشی و غیره نشویم.

خاطره معروف احمد احمد از ملاقاتش با امام، به اندازه کافی روشن می کند که داشتن نگرش ها و پیشفرض های متفاوت، چقدر می تواند برای دنیای ذهنی و عملی آدمیزاد تعیین کننده باشد. در این ماجرا احمد احمد کسی است که خود را غرق مبارزه فرهنگی و در خط مقدم جهاد با دشمنان اسلام می بیند. و امام، بر اساس یک نگرش بنیادی و عقلانی مبنی بر این که «باید کار را از ریشه درست کرد»، زیرآب همه فعالیت های فرهنگی و تبلیغی او را می زند! ببینید که بر اساس همین رهنمود امام، می شود زیرآب نود درصد فعالیت های به اصطلاح فرهنگی و تبلیغی و تئوریک و دینی امروز را هم زد!

پس تا خطوط کلی و نگرش های اساسی مان را درست درک نکرده باشیم، هر کار جزیی ای هرچند به ظاهر ضروری و خداپسند و جهادی و حیاتی، ممکن است بیهوده و غلط باشد. برای همین است که می گوییم باید تصورات غلط و موهوم درباره کار فکری را از ذهنمان پاک کنیم. تا از شر پیشفرض های غلط مان نجات پیدا نکنیم، هر چه در شیوه ها و راهکارهای مختلف دست و پا بزنیم سودی به حالمان نخواهد داشت. اولین آسیب نظری ما در خصوص کار فکری -و در واقع اولین تصور غلط ما درباره کار فکری- هم همین است: به معلومات -و اغلب به مشهورات- اهمیت دادن و از اهمیت نگرش ها و مبانی غفلت کردن.

افسانه شماره ۱- کار فکری یعنی عالم کردن مخاطب!

نقد: نه تا وقتی که مخاطب هنوز عاقل نشده است.

مشکل اصلی، در دانسته ها و نادانسته ها نیست، در نگرش هاست، در طرز فکرها و عمق اندیشه ها. گمشده اصلی ما عقل است (همان که خوب و بد را از هم می شناسد و درست و غلط را از هم، همان که تدبیرگر و آینده نگر است، همان که اولویت ها را جستجو می کند و بین بد و بدتر بد را انتخاب می کند، همان که اهل تأویل و عبرت است، همان که ارزیابی می کند و مدام می پرسد «چرا»، و همان که به قول معصوم -ع- بوسیله آن خدای رحمان عبادت می شود) با توابع عقل (حکمت و بصیرت و ...). بدون عقلانیت و بدون داشتن طرز فکر درست، یا علمی به دست نمی آید یا اگر می آید، علم لاینفع است، یا اگر علم نافع است، ما رشد لازم برای نفع بردن از آن را نداریم. احمد احمد خطر مبلغان غیرمسلمان را می دانست و نیز از شبهات آنان و پاسخ های اسلامی به آن شبهات اطلاع داشت، اما عقلانیت امام را در حلاجی مسأله و دیدن اعماق ماجرا نداشت. دانا کردن مخاطب تا وقتی که خردمند نشده است، نه تنها کار فکری نیست، بلکه می تواند به گمراهی بیشتر او دامن بزند. و وای بر دانای کلّ، وقتی در جهل مرکب گرفتار است و حاضر نیست بپذیرد با انبوه دانشی که دارد، نگرشش غلط است!

افسانه شماره ۲- کار فکری، دارو و واکسن در برابر شبهات است!

نقد: نه تا وقتی که مخاطب هنوز خوراک لازم برای زیستن و سرپابودن را دریافت نکرده است.

این هول و ولایی که ما برای نفی شبهات و اشکالات داریم، هیچ سودی ندارد وقتی که در مقام اثبات حرفی نداشته ایم. کار سلبی کردن نهایتاً می تواند به مخاطب ما بفهماند که «دین چه نیست»، اما مخاطب به دین جذب نمی شود مگر این که با «آن چه دین هست» آشنا شده باشد. برگ برنده ما در کار فرهنگی، فطرت انسان هاست و فطرت، جذب جاذبه های دین می شود نه دافعه های دین. جاذبه های دین هم همان پیام های انسانی، جامع و نجاتبخش دینند که می توانیم در لابلای آیات قرآن یا داستان زندگی معصومان بیابیمشان اما هیچ وقت در طرح ولایت یا دوره های معرفتی دیگر آموزششان نمی دهند!

حتی اگر هیچ شبهه ای به دین وارد نباشد، ما نیازمند معرفتیم. که «العامل علی غیر بصیرة کالسائر علی غیر الطریق، لا یزیده سرعة السیر الّا بُعداً؛ عمل کننده بدون شناخت، مثل کسی است که بیرون از راه قدم بر می دارد، هر چه تندتر برود، دورتر می شود». آن نظام فکری منسجم، جامع و حیاتبخش دینی که مستقل از شبهات دشمنان وجود دارد کجاست و چرا کسی به دنبال کسب آن نیست؟ این همه شبهات -که اغلب هم شبهه نیستند، سؤالند و گاه هم بهانه- بر فرض که جواب داده شودند، بعدش چه؟ «لا الاه آوردی، الّا الله کو؟!»

ادامه دارد...

بارانی های مجنون

palakhmun — Fri, 14 Aug 2009 11:30:18 GMT

دل ای دل! داد از دست تو، ای داد

که دادی آبروی دیده بر باد

چرا «خنجر زنم بر دیده» وقتی

«هنو دیده ندیده، دل کنه یاد»

بسوزان مثل هندو پیکرم را

رها در آب کن خاکسترم را

پس از من «درد» را در آتش انداز؛

بسوزان همسر و همبسترم را

یه شب خون‌ریزی و خندونی ای عشق

یه شب آشفته و دل‌خونی ای عشق

گمونم ناخوش‌احوالی خودت هم؛

مث ما عاشقی، مجنونی ای عشق

یه روز دریا و طوفان بودم و موج

یه روز ابری بلندآوازه بر اوج

حالا بارون... نه... اشک حسرتم من

چه ناچیزم؛ چه یک قطره، چه یک فوج

مث رگبار بارون گریه می‌کرد

یه دم اشک و یه دم خون‌گریه‌می‌کرد

با همچین سرنوشت خنده‌داری

چرا تا صبح، مجنون «گریه» می‌کرد؟!

تکمله:

1. ایرانی نیست کسی که خودش را تحلیلگر سیاسی نداند، یا فکر نکند صدایش خوب است، یا اقلاً گمان نبرد خوب شعر می گوید! بالأخص درخصوص ما، که "لیس علی الأعرج مِن حرج"؛ یا همان "آرزو بر نوجوانان عیب نیست".

2. شرمنده ی باباطاهر عریان و خنجر معروفش هم هستم. همین طور شرمنده همه ی بزرگواران پلخمون نواز. اما خب چه می شود کرد؟ به قول قیصر کبیر: نه از مهر و نه از کين مي نويسم/ نه از کفر و نه از دين مي نويسم/ دلم خون است، مي داني برادر/ دلم خون است، از اين مي نويسم...

3. بحث انتخابات و وقایع بعدش تمام شدنی نیست. اما کامنت های سیاسی اعم از استدلال و احتجاج یا فحاشی و جک و جفنگ را ذیل همان پست های سیاسی بگذارید... این هم از سکولاریسم ما! یادداشت بعدی -به امید خدا- نقد ده افسانه درباره ی کار تئوریک است و بعدترش باز سیاسی خواهد بود، یحتمل. تا خدا چه خواهد.

شکر نعمت، نعمتت افزون کند

palakhmun — Fri, 31 Jul 2009 12:05:18 GMT

آن قدر سر سريال يوسف پيامبر ناشکري کرديم که بدتر از آن نصيب مان شد. آن هم دو قبضه:

سريال يوسف اگر ديالوگهايش ضعيف بود یا هر چيز ديگري، سريال عيسي بن مريم (بشارت منجی) که اصلاً نه فيلمنامه دارد، نه ديالوگ دارد، نه تصويربرداري و نه حتي تدوين قابل تحمل. واقعاً چرا نادر طالب زاده فکر کرده می تواند مثل مستندهای خوبش، داستانی هم بسازد؟ اگر او به اشتباه افتاده، صداوسیما با این همه یال و کوپال چرا تن به این خطا داده؟

از آن طرف، خبرهای رسیده حاکی است جناب سلحشور در تدارک ساخت کلید اسرار به سبک ایرانی اش هستند! "به گزارش فارس، «فرج‌الله سلحشور» قصد دارد سريال تلويزيوني با ساختارهاي سريال تركيه‌‌اي «كليد اسرار» بسازد. «فرج‌الله سلحشور» كارگردان و تهيه‌كننده سريال پرمخاطب يوسف پيامبر (ع)، در گفت‌وگو با خبرنگار راديو و تلويزيون فارس، با اشاره به جديدترين كارش گفت: مشغول گردآوري داستان‌هاي واقعي در قالب فيلم‌هاي كوتاه با مدت زماني حدود 25 تا 50 دقيقه هستيم تا با حمايت خدا، توفيق ساخت آن را داشته باشيم. وي افزود: اين داستان‌ها به موضوعات ارزشي، ديني و عبرت‌آموز مي‌پردازد و عنايات خداوند و ائمه معصومين را به تصوير مي‌كشد. سلحشور به فارس گفت: در اين سريال انسان‌ها نتيجه و حاصل اعمال خود را مي‌بينند." (فارس، 88/05/09 - 13:17)

پیشنهاد می کنم همگی با هم بیاییم و بر این دو نعمت شاکر باشیم، تا مبادا باز کفران نعمت شود و الي آخر... آقاي صداوسيما! متشکريم.

پنج نکته درباره کناره گیری مشایی

palakhmun — Sun, 26 Jul 2009 10:33:18 GMT

پیشگفتار:

کلّ نفس ذائقة الموت...

با تشکر از دوستانی که خبر از زنده و مرده بودنمان می گرفتند، به اطلاع می رساند زنده ایم بحمد الله.

نمی دانم به چه حسابی بعضی ها فکر کرده اند ما به خاطر انتصاب مشایی خجالت زده شده ایم و افسرده، و دیگر دهانمان بسته شده. این انتصاب هیچ هم برای پلخمون، بحران ساز نبوده و نیست، چرا که پلخمون از حامیان احمدی نژاد در انتخابات بوده و نه از شیفتگان نامبرده در جهان هستی. شیفتگان حضرت محمودند که باید در این اوضاع دچار تلاطم بشوند و یکی از این چند راه را انتخاب کنند: یا سکوت متحیرانه، یا پریشان گویی مضطربانه، یا توجیه احمقانه و یا اعتراف به این که احمدی نژاد هم کم عیب ندارد.

در پاسخ به تلنگرهای یادداشت قبلی، قولی داده بودم که یادداشت بعدی در نقد احمدی نژاد باشد و صداوسیما و امثاله. تعهد به این وعده بعلاوه شلوغی مفرط سر و کله در ایام اخیر، دست به دست هم دادند تا تمام سوژه های کوچک و بزرگی که برای یادداشت جدید پلخمون به ذهنم می رسید و غیر از مضمون آن وعده بود، از ذهن حذف شوند. حالا برای این که هم طلسم این تاخیر ِ ظاهراً پایان ناپذیر را شکسته باشم و هم از وعده سابق تخلف نکرده باشم، چند کلمه ای در نقد احمدی نژاد می نویسم و راه را بر یادداشت های بعدی باز می کنم.

مجدداً معروض می دارد بدخواهان -اعم از مشایی و خاتمی- بدانند پلخمون زنده است، ولو بلغ ما بلغ.

و اما بعد،

پنج نکته درباره کناره گیری مشایی

در ماجرای مشایی، احمدی نژاد جز مظلوم جلوه دادن و تطهیر فزاینده او، کاری نکرده است. بیایید اصلاً ما هم فرض کنیم انتصاب مشایی مشکلی نداشته و همه تقصیرات گردن هجمه رسانه ای مخالفان احمدی نژاد است. فرض کنیم بین مخالفان انتصاب مشایی، افراد دلسوز و بی غرض نبودند و همه تشکل های دانشجویی و حتی رجانیوز احمدی نژادی هم تحت تاثیر القائات خصم به مخالفت با این انتصاب برخاستند. اما دربراه عزل یا برکناری مشایی، دیگر مساله بسیار شفاف است و نمی توان انکار کرد که احمدی نژاد یکی از بدترین واکنش های ممکن را در قبال نامه رهبر انقلاب از خود نشان داد.

نامه احمدی نژاد به یار محبوبش مشایی و نیز نامه اش به مقام رهبری را یک بار دیگر بخوانید و مقایسه کنید:

بسم الله الرحمن الرحيم
برادر ارجمند جناب آقاي مهندس رحيم مشايي
با تقدير فراوان از بزرگواري و پذيرش مسووليت معاونت اولي که علي رغم ميل شخصي جنابعالي و با اصرار اينجانب انجام شد مجددا تاکيد مي نمايم که شما را انساني خود ساخته ، مومن و دلباخته حضرت ولي عصر(عج) و با تعهدي عميق و آگاهانه به خط نوراني ولايت و مباني جدي اسلامي و خدمتگزاري توانمند و صديق به ملت الهي و عزيز ايران مي شناسم .
طي يک هفته اخير نيز اميدوار بودم که با رفع برخي تبليغات منفي فشارها و جوسازيهاي بعضي رسانه ها و جريانهاي سياسي دولت بتواند از خدمات شما در جايگاه معاون اولي برخوردار بماند.
با پذيرش کناره گيري شما از مسووليت مذکور مطمئن هستم همواره در خدمت ملت و انقلاب اسلامي خواهيد بود.
از خداي متعالي براي حضرتعالي موفقيت و عزت روز افزون مسالت دارم.
محمود احمدي نژاد
رييس جمهوري اسلامي ايران

بسمه تعالي
محضر حضرت آيت الله خامنه اي دام ظله العالي
رهبر معظم انقلاب اسلامي
سلام عليكم
ضمن ارسال رونوشت نامه كناره گيري مورخه 88.5.2 جناب آقاي مهندس اسفنديار رحيم مشايي از معاونت اولي، به استحضار مي رساند كه مرقومه مورخه 88.4.27 حضرتعالي به استناد اصل 57 قانون اساسي اجرا شد.
ايام عزت مستدام
محمود احمدي نژاد

۱- احمدی نژاد خود تصریح می کند که نامه رهبر انقلاب، "مرقومه مورخه 88.4.27" بوده است. پنج روز تعلل در اجرای فرمان رهبری، چرا؟ مشایی هم ادعا می کند به تبعیت از نامه رهبری استعفا داده است. اما چرا این تبعیت بعد از رسانه ای شدن این نامه صورت گرفت و نه بلافاصله بعد از ابلاغ آن؟

۲- مشایی عزل نشده، کناره گیری کرده و احمدی نژاد با استعفای او موافقت می کند. چرا احمدی نژاد به عنوان یک مدعی ولایتمداری، برای عزل مشایی پیش قدم نشده است؟

۳- لحن نامه احمدی نژاد به مشایی بسیار محبت آمیز و گرم است اما لحن نامه اش به رهبر انقلاب، بسیار رسمی و سرد. القاب و ابراز محبت ها و تعارفات و طرز خداحافظی را دقت کنید. بی ادبی و عصبیّت تا کجا؟

۴- استعفای مشایی به استناد اصل ۵۷ قانون اساسی پذیرفته شده، اصلی که بر تفکیک قوا و نظارت رهبری بر تمامی آن ها تصریح دارد. این یعنی احمدی نژاد خود را عددی می بیند و رهبری را هم مقامی دیگر و البته مافوق خود. او حرفی از تبعیت و ولایت پذیری نمی زند و کلامی عذرخواهی -لااقل به سبب تاخیر و تعلل در تبعیت امر- نمی کند. این لحن مرا به یاد لحن دوم خردادی ها در قبال "مقام رهبری" می اندازد که آن را یک مقام قانونی می دیدند، نه ولیّ واجب الاطاعه.

۵- احمدی نژاد در نامه اش به مشایی، بر اخبار جسته و گریخته مبنی بر این که در این چند روز سعی داشته رهبر انقلاب را از تصمیمش منصرف سازد، صحه گذاشت. "طي يک هفته اخير نيز اميدوار بودم که با رفع برخي تبليغات منفي فشارها و جوسازيهاي بعضي رسانه ها و جريانهاي سياسي دولت بتواند از خدمات شما در جايگاه معاون اولي برخوردار بماند" و این یعنی او خود را در مقامی می بیند که حتی پس از ابلاغ امر رهبری، با آن در بیفتد. رهبری در نظام اسلامی فعّال ما یشاء نیست و باید که از مشورت مؤمنان بهرمند گردد، اما آن گاه که تصمیم نهایی اتخاذ می شود و امر ولایی صادر می شود، چون و چرا کردن نشان ضعف ایمان و بصیرت است. اگردر ماجرایی مشابه، چنین رفتاری (تاخیر در اجرای دستور رهبری با هدف منصرف کردنش از دستور صادر شده) از هاشمی یا خاتمی سر می زد، واکنش شیفتگان احمدی نژاد چه بود؟ فحاشی؟ تجمع؟ شگفت زدگی و ابراز تاسف؟ بیانیه های تند و نامه های تهدیدآمیز؟ تکفیر و تفسیق؟ یا همه موارد؟

البته فراموش نکنیم رهبر انقلاب در دیدار با قاریان و حافظان قرآن کریم، تذکر دادند ماجرای این چند روز اخیر موجب تفرقه و دامن زدن به منازعات نشود. مطمئناً پاره ای از شیفتگان احمدی نژاد مثل همیشه این امر را مصادره به مطلوب کرده و هر گونه نقد احمدی نژاد را مساوی ایجاد تفرقه می دانند. این برداشت یقیناً غلط و سیاسی کارانه است اما یادمان نرود که به برداشت درست از این امر التزام داشته باشیم.

نباید در این موقعیت، اجازه داد روسیاهان و منافقانی که سال ها اهدافشان را به مدد "سرپیچی های آشکار و پنهان از رهبر انقلاب" دنبال کرده اند -اعم از دوم خردادی ها یا راستی های معلوم الحال-، حالا دور بردارند و یکه تازی کنند و بخواهند با جوش و خروش نشان دادن های سیاسی کارانه، آبرویی برای خودشان بسازند. احمدی نژاد هم همچنان رییس جمهوری قانونی مملکت است و به قول رهبری، نمی توان به خاطر بعضی خطاها همه نقاط مثبتش را انکار کرد. هم او باید خودش را در خط رهبری و قانون اساسی و مردم نگه دارد و آرای ۲۴ ملیونی اش را رای شخصی و مطلق نشمارد و هم دیگران باید به جای طرد و طعن، به همکاری و اصلاح و نظارت دلسوزانه بیندیشند. همین.

تکمله:

۱. یادداشت وحید جلیلی درباره "دوست زلال و شفاف احمدی نژاد! جناب مشایی" را بخوانید: بابیّت، انجمن حجتیه و در ِ پشتی به سمت امام زمان!

۲. چه تفاهمی! شبیه یادداشت پلخمون در سایت الف: رسم ریاست جمهور در جمهوری اسلامی