همه تکرار می کنند: یا للمسلمین...!
زن بی پناه فلسطینی فریاد می زند «یا للمسلمین...»، صدا و سیما هم فقط کلیپش را می سازد و همان جمله را تکرار می کند: «یا للمسلمین...». رهبر مسلمانان جهان می گوید: «همه مومنان دنیای اسلام به هر نحو ممکن موظف به دفاع از زنان و کودکان و مردم بی دفاع غزه اند». شهرداری و اوقاف پوستر چاپ می کنند: «همه مومنان دنیای اسلام به هر نحو ممکن...». یکی نیست ندای زن فلسطینی را لبیک بگوید. یکی نیست امر رهبری را تحقق ببخشد. یکی نیست فکر کند «نحو ممکن» هر کسی با دیگران فرق دارد. صداوسیما در این فرصت چه بسیار کارها که می تواند بکند و نمی کند. فقط به جنبه احساسی قضیه و انعکاس اخبار و ارائه همان تحلیل های «بار دیگر به نظر می رسد»ی اکتفا کرده است. نهادهای فرهنگی در هر شهر و برای هر طیف چه بسیار برنامه ها که می توانند تدارک ببینند و نمی بینند. اکتفا کرده اند به گفتن چهارتا جمله کلی و اصولی! دانشجویان و طلاب چه فرصت نابی پیدا کرده اند برای همراه کردن مردم با جنبش انقلابی و آزدیخواهانه ی جهانی. اما گمان می کنند با کوکتل مولوتف زدن به سفارتخانه ها وظیفه شان تمام شده است.
این روزها در خیلی از مجامع وقتی حرف کار برای غزه به میان می آید، ذهن ها سمت فعالیت های سیاسی و نمادین می رود و بس. خیلی ها وقتی بیانیه مجمع مطالبه را دیدند گفتند "فکر نمی کنید الآن وقت این حرف ها نیست؟ فرم اعزام کجا پخش می شود؟..."! بله، اقدامات ضربتی و دوپینگی اغلب بهترین راه حل پنداشته می شود، بی توجه به این که کربلای امروز غزه بهترین موقعیت است برای رسوا کردن چهره های مختلف کفر و نفاق و اسلام آمریکایی، و برانگیختن شور و شعور عمومی علیه سیستم ظلم و جهلی که نتیجه اش می شود کشتار بیرحمانه در غزه. تاثیر و حتی ضرورت کارهایی مثل اعلام آمادگی برای اعزام به غزه و یا فعالیت های تند سیاسی در این مقطع را نفی نمی کنم. بحث بر سر جامعیت نگاه و تکمیل ابزارهاست.
یادمان نرود که انقلاب اسلامی با آگاهی عمومی و مشارکت عمومی پیروز شد و انقلاب مهدی نیز همین گونه خواهد بود. یادمان نرود که مشکل غزه، کمبود نیرو نیست. کمبود امکانات است. امکانات مادی به کنار، در امکانات تبلیغی و رسانه ای و برخورداری از پشتوانه خودآگاه (نه فقط احساسی) عمومی، کمبود بیشتری هست. راستی، به جای فقط درآوردن اشک مردم (به صداوسیمای خاصی اشاره نمی کنم!)، چقدر بلدیم مردم را به صحنه های مشارکتِ آگاهانه و تخصصی و البته حماسی بکشانیم؟ اصلاً چقدر حاضریم از امکانات خودمان مایه بگذاریم؟ چقدر به امکانات خود واقفیم؟ من باید بدانم کارویژه ام چیست در این نبرد؟ ارتباط گیری؟ تبلیغ؟ ترجمه؟ اعزام؟ رصد؟...
بعضی ها کم و بیش نحو ممکنشان را پیدا کرده اند. این وبلاگ ها را ببینید. فقط نبینید البته. کمک کنید کامل شوند و بعد هم تبلیغشان کنید.
GazaToday (روزنوشت وقایع): gazatoday.blogspot.com
مادری از غزه: a-mother-from-gaza.blogspot.com
لینک ها و راوابط: gazastory.blogfa.com
امت نیوز (خبری و تحلیلی): ommatnews.ir
زیتون سرخ (رباعی و دوبیتی): zeytounesorkh.blogfa.com
سجیل (شعر مقاومت): sejjil.blogfa.com
پوسترهای غزه: gazaposters.wordpress.com
FreeGaza (خبری): freegaza.org
و ...
در همین باره ببینید:
متوجه بلندی این افق باشیم (سخنان ابراهیم فیاض)
اگر دشمنمان را می شناختیم... (سخنان محمدصادق کوشکی)
چند پیشنهاد مردمی برای غزه (قابل تأمل)
چند پیشنهاد دولتی برای غزه (بیانیه بسیج دانشگاه امام صادق-ع-)
یک یادداشت قدیمی (نقد خودم بر حمله گرایی و تجمع زدگی!)
یک یادداشت جدید (برادر ولوی)
زن بی پناه فلسطینی فریاد می زند «یا للمسلمین...»، صدا و سیما هم فقط کلیپش را می سازد و همان جمله را تکرار می کند: «یا للمسلمین...». رهبر مسلمانان جهان می گوید: «همه مومنان دنیای اسلام به هر نحو ممکن موظف به دفاع از زنان و کودکان و مردم بی دفاع غزه اند». شهرداری و اوقاف پوستر چاپ می کنند: «همه مومنان دنیای اسلام به هر نحو ممکن...». یکی نیست ندای زن فلسطینی را لبیک بگوید. یکی نیست امر رهبری را تحقق ببخشد. یکی نیست فکر کند «نحو ممکن» هر کسی با دیگران فرق دارد. «نحو ممکن» من و شما چیست؟...